Nurkowanie z CN Nowa AMA

Morze Czerwone zamieszkuje wiele gatunków ryb. Wspólną ich cechą jest fantastyczne ubarwienie, które cieszy oczy nurka. Kolor jednak pełni tu bardziej istotną rolę - jest sygnałem ostrzegawczym, który służy do ochrony lub do kamuflażu.

Morze Czerwone zawiera 355 gatunków koralowców. Różnorodność jest większa niż w Morzu Karaibskim, dorównuje zaś bogactwu faunie Oceanu Indyjskiego. Morze to stanowi prawdziwy raj dla płetwonurków. Szeroki wachlarz bajecznie ubarwionych ryb oraz piękne rafy mogą dostarczyć nurkom ekscytujących i niezapomnianych wrażeń. Istotnym faktem jest możliwość obserwacji zasobów morza z wykorzystaniem jedynie ABC nurkowego (maska, rurka i płetwy) ponieważ widoczność jest nawet do 30 m.

Do najpopularniejszych mieszkańców rafy koralowej zaliczyć możemy murenę, skrzydlicę, barrakudy, rozdymki, ogończowate, drętwowate, pokolca arabskiego, grańca koralowego oraz wiele innych. Poniżej przedstawiono krótką charakterystykę głównych przedstawicieli fauny Morza Czerwonego. Istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo spotkania tych osobników podczas nurkowania. Opisani mieszkańcy morza zostały zauważone w Hurghadzie.

Podczas oddychania murena otwiera szeroko paszczę co nadaje jej drapieżny wygląd. Jak się jej nie straszy jest całkowicie niegroźna. Jednak nieostrożnego nurka może spotkać atak ze strony mureny. Stąd gdy spotkamy to przepiękne zwierze uchodzące za "potwora" tamtejszych wód kierujmy się rozwagą i należytą ostrożnością.

W Hurghadzie występuje Siderea thyrsoidea. Gatunek ten zamieszkuje płytkie rafy przy mulistym i piaszczystym dnie na głębokości do 35 m. Długość do 65 cm. Murena tę charakteryzuje brązowy kolor, biały pysk oraz srebrno-białe oczy.

Spotkać też można Gymnothorax flavimarginatus, który osiąga długość do 120 cm i występuje na głębokościach od 3 do 60 m. Ubarwienie tej mureny jest żółtobrązowe z ciemnobrązowymi punktami. Charakterystycznym znakiem identyfikacyjnym jest czarna plama znajdująca się w pobliżu skrzeli.

Taka piękna płynie powoli i nie chce się wierzyć, że może szybko zaatakować. Skrzydlice potrafią zaatakować nurka, który podpływa zbyt blisko i "zakłóca jej spokój". Pierwszym symptomem niespodziewanego ataku jest charakterystyczne zachowanie ryby. Stawia ona swoją płetwę grzbietową i spuszcza głowę w ten sposób, aby kolce były skierowane w stronę osoby podpływającej. Należy wtedy szybko oddalić się ponieważ istnieje prawdopodobieństwo raptownego podpłynięcia skrzydlicy oraz wbicie jadowitych kolców w ciało przeciwnika co niewątpliwie wiąże się z dużym bólem nawet kilkugodzinnym oraz złym samopoczuciem.

Skrzydlice występują przy twardym dnie oraz na obrzeżach lagun i raf. Osiągają długość od 18-40 cm. Spotkać je można zarówno na wodach płytkich 1-2 m jak i głębokich 60 m. Żywią się rybami, krabami oraz krewetkami. Strategia łowcza opiera się na wykorzystaniu rozłożystych płetw brzusznych w celu zapędzenia ofiary w miejsce bez wyjścia. Innym sposobem jest raptowny atak na samotnie płynące zwierzę. Wówczas skrzydlica swoim szerokim pyskiem pochłania ofiarę.

Szkaradnica jest uznawana za jedną z najbardziej jadowitych ryb na świecie. Na płetwie grzbietowej są ujścia z jadem, jest go tyle, że może zabić człowieka. Gruczoły jadowe znajdują się także na innych płetwach. Postać skały i pozostanie w bezruchu stanowi dla tych zwierząt kamuflaż doskonały. Gdy tylko ofiara podpłynie za blisko szkaradnica atakuje bardzo szybko. Wstrzyknięcie jadu powoduje bardzo silne bóle. Skutkiem działania trucizny może być utrata słuchu u człowieka.

Znakomitym antidotum na jad skorpenowatych jest zanurzenie skaleczenia w gorącej wodzie lub też skorzystanie z ciepłego powietrza. Trujące proteiny są niszczone przez ciepło co powoduje ustanie bólu. Są także surowice przeciw tym truciznom.

Są żarłocznymi drapieżcami. Duży osobnik potrafi przeciąć na pół papugorybę. Są bardzo szybkie i zwinne. Najlepszą ich bronią jest paszcza wyposażona w ostre zęby. Jej potencjalne ofiary zbierają się w ławicy co utrudnia jej polowanie. Barrakudy dobrze widzą, dlatego błyszczące elementy nurka zachęcają je do ataku. Chodź znane są przypadki ataku na ludzi, to przyczyną był brak ostrożności. Czasami jednak barrakudy potrafią atakować bez konkretnego przypadku.

Są bardzo ciekawskie i mogą płynąć za płetwo-nurkiem. Prawdopodobnie pęcherze powietrza wydostające się z reduktora przyciągają ich uwagę. Jednak płynąc w ich kierunku najprawdopodobniej uciekną.

Należy także pamiętać iż zwierzęta te silnie bronią swojego terytorium, które znajduje się w pionie toni wodnej. Dlatego jak przyjdzie komuś uciekać, to należy to czynić w bok, w żadnym wypadku do góry.

Chelin jest osobnikiem łatwym do rozpoznania ze względu na uwypuklenie na czole, charakterystyczne paski biegnące wzdłuż oczu oraz duże mięsiste wargi. Jego pokarm stanowią głównie mięczaki.

Pomimo swoich gabarytów zwierze to jest całkowicie niegroźne. Jego ciekawość jest na tyle duża aby podpłynąć blisko do nurka w celu przyjrzenia się. W celu zaspokojenia głębszej ciekawości zbliża się nawet do osób pływających z maską i rurką przy powierzchni wody. To wspaniałe zwierzę można spotkać już na płyciznach jak również na głębszych wodach (60 m).

Uwielbia przysmaki niejednokrotnie serwowane z ręki nurka.

Przykrym faktem jest drastyczny połów tych sympatycznych zwierząt w celu eksportu do Chin i Japonii jako główne danie podawane w tamtych restauracjach.

Charakterystyczną cechą grańca jest przywiązanie terytorialne. Niektóre gatunki zamieszkują bardzo oddalone rafy i spotykają się w pewnym miejscach co roku. Jadłospis ich obejmuje raki, kałamarnice i ryby.

Zagrożeniem dla tych pięknych ryb są połowy harpunników.

c.d.n.