Nurkowanie z CN Nowa AMA

Pokarm dla tego gatunku stanowią prawie wszystkie żywe organizmy morskie oraz padlina.

Rozdymkowate stosują specyficzną strategię obronną poprzez "nadymanie" swoich ciał do dużych rozmiarów - nawet wielkości balona czemu służy połykanie wody lub powietrza. Ryby te wykorzystują do tych niezwykłych zdolności swój bardzo rozciągliwy żołądek. Nadymana ryba wygląda groźnie, co może przestraszyć przeciwnika lub też gabarytowo nie zmieści się w jego pysku.

Zagrożeniem dla rozdymkowatych są poławiacze pamiątek. Ze względu na fakt, iż ryby te bardzo wolno pływają, stanowią łatwy łup. Spreparowane ryby wykorzystywane są jako lampiony i sprzedawane turystom. Jednak należy pamiętać iż morskie organizmy najpiękniej wyglądają w swoim naturalnym środowisku stanowiąc całokształt ekosystemu niż kolejny domowy bibelot.

Diodon holacanthus osiąga długość do ok. 30 cm. Spotkać go można w rafie, szczelinach skalnych, a także pośród roślinności ("podwodne łąki"). Występuje na głębokości 3 - 100 m.

Pożywieniem najeżkowatych są przede wszystkim bezkręgowce np. kraby, ślimaki. Isotną rolę odgrywają tutaj zrośnięte zęby, które tworzą płytkę przypominającą dziób. Dzięki nim ryby bez problemu mogą odzielić mięso od twardych pancerzy i skorup.

Największym zagrożeniem dla najeżkowatych są podobnie jak w przypadku rozdymkowatych poławiacze pamiątek.

Żyją w parach lub bardzo dużych grupach wśród ukwiałów, gdzie największa jest zawsze samiczka. W grupie amphiprionów panuje dominacja jednego przedstawiciela z każdej płci. Dom ich stanowią parzydełkowate jamochłony - ukwiały.

Ciekawostkę stanowi symbioza tych dwóch organizmów: ukwiałów i amphiprionów, podczas gdy inne ryby padają ofiarą drapieżnych jamochłonów.

Ukwiały zawierają liczne nematocysty czyli komórki jadowe. Otarcie się o parzydełka jamochłonu przez przepływającą rybę (krewetkę, plankton) powoduje "wystrzeliwanie" jadu z nematocyst. Cały proces trwa bardzo krótko, można to liczyć w milisekundach dlategoteż ofiara nie ma czasu na ucieczkę. Komórki jadowe ukwiałów wykręcają się we wszystkie strony. Po otwarciu dekielka wydostają się haczyki, które wbijają się w ciało ofiary, z wnętrza komórki wydostaje się długie włókno, które jest wprowadzane do tkanek ofiary poprzez ranę. Jad z włókna paraliżuje lub uśmierca schwytany obiekt. Należy nadmienić, iż wszystko jest mikrokopijnie małe i odbywa się kilka milionów razy na sekundę.

Ze strony drapieżnych jamochłonów nic nie grozi amphiprionom ponieważ posiadają antidotum na jad ukwiałów, którym jest specjalna substancja chemiczna.

Kilka dni przed tarłem samiec wybiera miejsce na składanie przez samicę jajeczek. Zazwyczaj jest to pod kawałkiem korala, pod kamieniem, ale zawsze w sąsiedztwie swojego gospodarza - ukwiału. W specjalnie wybranym miejscu samica składa ikrę umocowując ją do twardego podłoża, którą samiec następnie zapładnia. Samiczka składa ok. 500 do 1500 eliptycznych jajeczek, które osiągają długość do ok. 3,5 mm.

Ikra jest pilnowana przez samca aż do momentu wylęgu narybku. Larwy wylęgają sie po ok. tygodniu i niczym plankton dryfują z prądem. Samczyk troskliwie opiekuje się swoim potomstwem. Aby zaopatrzyć embriony w wodę wzbogaconą w tlen "dmucha" na narybek, a także aby uchronić bezbarwne larwy przed grzybami.

Kolejnym przejawem troski amphiprionów jest przystosowanie potomstwa do nowego domu - ukwiału. Aby uchronić ikrę przed jadowitymi mackami ukwiału rodzic bierze jajeczka do pyszczka i delikatnie ociera nimi o macki, w ten sposób uodparnia embriony na działanie śmiercionośnych parzydełek zanim wylęgną się larwy.

Kiedy z planktonicznej larwy wykształci się narybek, musi się on przystosować do swojego gospodarza - ukwiału. Dlategoteż ociera się delikatnie o jego pokryte śluzem parzydełka. W ten sposób śluz impregnuje skórę rybki, która staje się "obojętna" dla sensorów w komórkach parzydełek ukwiału, co powoduje iż nie będzie traktowana jako intruz.

Ustnikowate najczęściej można spotkać pośród raf koralowych. Na pewnym obszarze występują parami, na innym pływają w małych ławicach. Żywią się drobnymi bezkręgowcami i polipami. Podobno pośród różnych odmian ustnikowatych istnieją zróżnicowane preferencje pokarmowe co do rodzaju koralowca. Bogate w śluz koralowce dostarczają tym rybom wiele substancji odżywczych. Najczęściej żerują w ciągu dnia, rzadko w nocy.

Jaja składane przez ustnikowate są bardzo małe, osiągają średnicę zaledwie 1 mm. Głowy larw zaopatrzone są w kostny pancerzyk niekiedy wyposażony w kolce. Późniejsze stadium larw przystosowuje się do przydennego życia przy koralowcach.

Heniochus diphreutes (Schooling bannerfish)

Ryby te najcześciej posiadają ubarwienie czarno białe z dodatkiem koloru żółtego. Wystepują wysoko nad rafą koralową w dużych grupach. Pokarm ich stanowi plankton zwierzęcy.

Młode rybki przebywają blisko dna i są chronione przez dorosłych osobników. Opieka nad potomstwem jest charakterystyczną cechą rodziny ustnikowatych.

Chateodon fasciatus (Striped butterflyfish)

Ryby te występują na głębokości do ok. 25 m. Spotkać je można w przybrzeżnych rafach gdzie rzadko żyją samotnie. Najczęściej występują parami, a także w grupkach liczących do ok. 15 osobników.

Pożywienie chateodona fasciatusa stanowią robaki, polipy, a nawet niewielkie raki.

Fenomen stanowi tworzenie hybryd przez ten gatunek, które zazwyczaj są bezpłodne. Podobno u ryb z rodziny ustnikowatych zjawiko to nie jest rzadkością.

Chetonik pawik (Threadfin butterflyfish )

Ubarwienie chetonika pawika jest mieszanką trzech kolorów: białego (dominującego), czarnego i żółtego. Charakterystyczną cechą chetonika stanowi "wydłużony pyszczek". Jest to cecha całej rodziny ustnikowatych.

Chetonik występujący w Morzu Arabskim posiada ciemną plamkę na płetwie grzbietowej, zaś chetonik występujący w Morzu Czerwonym plamki takiej nie posiada.

Scarus ferrugineus osiąga długość do ok. 40 cm i przebywa na głębokości 1 - 60 m wśród nawisów skalnych oraz blisko raf koralowych. Bardzo istotny jest fakt iż osoby nurkujące z ABC mają możliwość bliskiego spotkania z tymi "dziwacznymi" rybami o przepięknym ubarwieniu.

Papugoryby należą do rodziny wargaczowatych, u których charakterystyczną cechą jest obojnactwo. Oznacza to iż większość gatunków zmienia płeć. Inną istotną cechą jest zmiana ubarwienia.

c.d.n.