Nurkowanie z CN Nowa AMA

Siderea grisea jest jednym z najmniejszych gatunków należących do Murenowatych. Osiąga długość zaledwie do 38 cm. Przebywa na głębokościach do ok. 40 m w rafach koralowych, często pod głazami. Młode osobniki żyją w grupach najczęściej do 10 sztuk ukrywając się w szczelinach skalnych.

Siderea grisea jest łatwa do zidentyfikowania ze względu na swoje ubarwienie. Umaszczenie ciała jest jasno żółte i zaopatrzone w szereg jasnobrązowych punktów, które zestawiają się w różne linie. Charakterystyczne plamki występują najliczniej w okolicy szarobrązowej głowy i pyska.

Ten typ mureny bardzo rzadko można dostrzec ze względu na niewielkie gabaryty i tendencję do ukrywania się w swoich jamkach. Aby spotkać to przedziwne stworzenie nurek musi się wykazać cierpiwością i wyostrzoną percepcją. Najczęściej można zlokalizować tego osobnika w okolicach Synaju.

Ciekawostką jest fakt, iż Siderea grisea jest jednocześnie samcem i samicą, a więc hermafrodytą. Niekiedy swoją przestrzeń życiową dzieli z innymi drapieżnymi rybami.

Osobnikiem, który budzi wiele emocji jest Murena olbrzymia (Giant moray). Jej imponującej długości ciało oraz ciemnobrązowe ubarwienie udekorowane ciemnymi punktami jest podziwiane przez spragnionych wrażeń nurków. Gatunek ten jest tak wielki, że trudno go nie dostrzec. Czasami murena jest cała schowana w swojej jamie i widać jedynie jej żółtobrązową głowę i dużą paszczę ukazującą imponujące zęby. Niekiedy większa część jej ciała wychyla się ze swojej jaskini, zaś w nocy można ją ujrzeć w pełnej okazałości kiedy poluje na inne drapieżniki.
Cechą charakterystyczną mureny jest jej uzębienie. Szczęki posiadają spłaszczone i ostro zakończone kły. Dwa najdłuższe przednie zęby znajdują się w rzędzie środkowym co widoczne jest na fotografii.

Murena olbrzymia, tak jak inni mieszkańcy Morza Czerwonego często poddaje się zabiegom higienicznym korzystając z pomocy rybek-czyścicieli. Aby zasygnalizować pomocnikowi gotowość do tego typu operacji murena przyjmuję odpowiednią postawę. Jej ciało zostaje naprężone osiągając skośną pozycję. Głowa zostaje uniesiona do góry, pysk szeroko otwarty, zaś pokrywy skrzelowe się rozchylają (Patrz fotografia wyżej). Wówczas mały czyściciel przystępuje do zabiegu wiedząc, że nie zostanie skonsumowany. Rybka usuwa resztki pokarmu spomiędzy zębów, a z oskrzeli zbierane są dokuczliwe widłonogi. Na samym końcu sprawdzana jest cała skóra. Po takim zabiegu pomocnik odpływa zaś zadowolna murena wraca do swojej standardowej pozycji.

Duże sumiki w przeciwieństwie do małych często samotnie żerują w nocy. Ich łup stanowią mięczaki, ryby i raki. Obszarem ich występowania są rafy i środowiska przybrzeżne.

Ubarwienie dorosłych sumików przybiera kolor brązowy przerywany białymi pasami biegnącymi wzdłuż ciała ryby. Umaszczenie zaś młodych osobników jest żółte. Ten charakterystyczny wzór oraz wąsy występujące w okolicy pyszczka pozwalają na łatwą identyfikację tej ryby.

Sumiki wyglądają niegroźnie i nie są w stanie przestraszyć nurka. Są to jednak pozory. Nawet takie maleńkie rybki mogą boleśnie skaleczyć ciekawskiego intruza. Na ich płetwach piersiowych i grzbietowych znajdują się haczykowate kolce uzbrojone w trującą substancję. Ukłucie takie jest bardzo bolesne zarówno jak i usuwanie kolców. W celu zniszczenia toksyn należy użyć gorącej wody lub skorzystać z ciepłego powietrza z suszarki. Podobne zabiegi są czynione w przypadku ataku np. skrzydlicy lub szkaradnicy.

Gatunek ten porusza się w parach, grupach lub pojedynczo. Większe skupiska tych barwnych ryb można spotkać już na płyciznie. Jest o szczególnie istotnie dla tych osób, które pływają w sprzęcie ABC.

Płaskie ciało Naso literatusa kształtem przypomina Pokolca arabskiego. Różnica zaś polega na stonowanym ubarwieniu w kolorze szaro-czarnym zakończonym żółto-niebieskimi obramowaniami w części grzbietowej. Trzon ogona Pokolca arabskiego zaopatrzony jest w dwa kolce, których ryba używa w sytuacji zagrożenia. W napastnika zostaje wówczas wymierzony jeden z kolców posiadający toksyczną substancję. Skaleczenia takie, aby były mniej bolesne należy polewać gorącą wodą lub skierować na nie strumień gorącego powietrza. Z kolei Naso literatus zawiera na trzonie ogona płytki kostne nazywane także kościstymi wyrostkami w kolorze pomarańczowo-żółtym. Stanowią one charakterystyczną część tej ryby.

c.d.n.